Το νέο μας site

Μπείτε στο καινούργιο μας site και βοηθήστε μας στη νέα επαγγελματική μας προσπάθεια.

http://www.flying-web.gr

ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

"ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

Δεν είμαστε τρομοκράτες, “κουκουλοφόροι”, “γνωστοί-άγνωστοι” ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!

Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!

Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη “βιτρίνα”, παχύνατε, καραφλιάσατε,

ΞΕΧΑΣΑΤΕ!

Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε, Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.

ΜΑΤΑΙΑ!

Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.

ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ

ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ

Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;

ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας."

Μπάτσοι γουρούνια Δολοφόνοι...

Έχω ένα όνειρο...(I have a dream...)

Έχω ένα όνειρο, θέλω να μπουκάρω στη eurobank στον Πειραιά με το πρόσωπο ακάλυπτο, να είμαι τσιτωμένος τέζα και να τους φωνάξω "ΛΗΣΤΕΙΑ ΜΟΥΝΙΑ ΟΛΟΙ ΚΑΤΩ"!!! να πάω στην ταμία και αφού τη βασανίσω να της πάρω τρελά λεφτά και να πάω γήπεδο... να πάω στο Καραισκάκη στη θύρα 7 και όπως βγαίνει ο θρύλος να τα πετάω όπως τα χαρτάκια και τούμπανο από τη μαστούρα να φωνάζω...

ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΨΑΡΟΤΟΥΦΕΚΟΥ

Η χρήση του καμακιού στο ψάρεμα αποτελεί αρχαία τεχνική και οι πρώτοι ακόμα πολιτισμοί το χρησιμοποιούσαν συνεχώς.

Σήμερα η εξελιγμένη μορφή είναι το ψαροτούφεκο το οποίο κατασκευάζεται πλέον με σύγχρονα υλικά και αποτελεί ισχυρό όπλο στα χέρια των ψαράδων.

Ψάρεμα με ψαροτούφεκο επιτρέπεται μόνο με ελεύθερη κατάδυση καθώς η χρήση αυτόνομης αναπνευστικής συσκευής καταργεί την έννοια του αθλητισμού και καθιστά το θήραμα απλώς θύμα μπροστά στον δύτη.

Οι επιπτώσεις της χρήσης του ψαροτούφεκου στους πληθυσμούς και τα είδη των αλιευμάτων έγιναν εμφανείς εδώ και λίγες δεκαετίες καθώς τα «δημοφιλή» είδη ψαριών δεν είχαν προσαρμοστεί στον κίνδυνο του «θηρευτή-δύτη» και επομένως δεν προφυλάσσονταν.

Πάντως, ο τρόπος αυτός αλιείας έχει θεωρητικώς υψηλό βαθμό επιλογής όσον αφορά το θήραμα και έτσι μικρή «άχρηστη» ψαριά. Επομένως με σωστή εκπαίδευση των ψαράδων και επαρκείς κανονισμούς το ψαροτούφεκο ίσως αποτελεί την ηπιότερη μορφή αλιείας.

Όμως καθώς οι συνήθειες των ανθρώπων αλλάζουν και παράλληλα μεταβάλλονται οι ενασχολήσεις του ελεύθερου χρόνου και ανέρχεται το βιοτικό επίπεδο ολοένα και πληθαίνουν αυτοί που χρησιμοποιούν ψαροτούφεκο. Απόδειξη αποτελεί το επικείμενο πρωτάθλημα στο Πόρτο Κουφό Σιθωνίας Χαλκιδικής στις 30-31 Αυγούστου 2008 στο οποίο η συμμετοχή αναμένεται αθρόα.

Οι σύλλογοι και φορείς που υπογράφουμε το παρακάτω κείμενο εκφράζουμε την έντονη ανησυχία μας για τις επιπτώσεις στον πληθυσμό των ψαριών στην περιοχή και κυρίως των «μεγάλων» αφού αυτά θα αποτελέσουν τον βασικό στόχο.

Για τους ερασιτέχνες αυτοδύτες αποτελεί ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση μεγαλύτερης διάρκειας - από ένα απλό έπαθλο ή ένα γεύμα - αφού η θέα ή οι φωτογραφίες ενός κοπαδιού σαργών ή ενός ροφού σε μια τρύπα συζητιούνται για πολύ περισσότερο.

ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ «ΑΓΩΝΕΣ ΨΑΡΟΤΟΥΦΕΚΟΥ»


Από ανακοίνωση του Ναυτικού Ομίλου Μουδανιών (Ν.Ο.Μ) πληροφορηθήκαμε για τη διεξαγωγή «Πανελλήνιου Αγώνα» υποβρύχιας αλιείας (ψαροτούφεκου) με σκάφη στην ευρύτερη περιοχή του Πόρτο Κουφό Σιθωνίας Χαλκιδικής την 29η-31η Αυγούστου 2008, με την έγκριση της ΕΟΥΔΑΤΚ (Ελληνική Ομοσπονδία Υποβρύχιας Δραστηριότητας).
Οι σύλλογοι και φορείς που υπογράφουμε το παρακάτω κείμενο δηλώνουμε ότι:

-σε μία χρονική περίοδο όπου έχουν ξεκινήσει οι συζητήσεις για τη δημιουργία θαλάσσιων καταδυτικών πάρκων αλλά και περιοχών ασφαλούς κατάδυσης που κύριο σκοπό έχουν εκτός από την ψυχαγωγία, την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος,
-σε μία περίοδο όπου όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς (Σύλλογοι Αλιέων, περιβαλλοντολόγοι, οργανώσεις προστασίας περιβάλλοντος, ΜΜΕ κλπ) αναφέρονται στη δραματική μείωση των ιχθυο-αποθεμάτων στο Αιγαίο,
-σε μια περίοδο όπου μεγάλες Ευρωπαϊκές Ομοσπονδίες Υποβρύχιας Δραστηριότητας ανέστειλαν από τις δραστηριότητες τους το αγωνιστικό ψαροτούφεκο,
-σε μια περίοδο όπου και ο απλός υποβρύχιος ψαροκυνηγός διαπιστώνει καθημερινά τη δραματική μείωση των πληθυσμών των ψαριών
αναρωτιόμαστε τι σκοπούς εξυπηρετεί ένας τέτοιος «αγώνας», οι επιπτώσεις του οποίου θα είναι δραματικές και θα θέσει σε κίνδυνο τα σπάνια μεγάλα ψάρια της περιοχής. αφού αυτά θα αποτελέσουν και τον βασικό στόχο των «αθλητών».

Δεν είμαστε αντίθετοι με το «ψαροτούφεκο» και τον υποβρύχιο ψαροκυνηγό-ψαροτουφεκά , ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΣΤΟΥΣ «ΑΓΩΝΕΣ».
Θεωρούμε ότι το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα υπό τις παρούσες συνθήκες (επιτρέπονται πλέον GPS και βυθόμετρο) μόνο αρνητικά αποτελέσματα θα έχει στους ελάχιστους εναπομείναντες ιχθυο-πληθυσμούς της περιοχής.

Καλούμε την ΕΟΥΔΑΤΚ (Ελληνική Ομοσπονδία Υποβρύχιας Δραστηριότητας),
να αναθεωρήσει τις θέσεις της σχετικά με τους «αγώνες».
Μας εξέπληξε ευχάριστα η πρόσφατη δημοσιοποίηση των θέσεων της Ομοσπονδίας για τα Θαλάσσια Καταδυτικά Πάρκα αλλά αποτελεί αντίφαση ενώ υιοθετεί θέσεις για την προστασία του υποθαλάσσιου πλούτου της χώρας μας, την ίδια στιγμή να υποστηρίζει τέτοιους «αγώνες».

1)ΕΝΩΣΗ ΑΥΤΟΔΥΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ-«ΕΑΘ»
www.thessalonikidiveclub.gr
info@thessalonikidiveclub.gr
τηλ: 6973174369
Ταχ. δ/νση:
Ε.Α.Θ.
Βας.Κωνσταντίνου 30
Νεάπολη Θεσσαλονίκη
ΤΚ 56728

2)ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΩΝ ΑΥΤΟΔΥΤΩΝ «ΤΗΘΥΣ»
www.scubadive.gr
tethys@scubadive.gr
Ταχ. δ/νση:
Σ.Ε.Α. ΤΗΘΥΣ
(c/o Χρήστο Ευθυμίου)
Παρνασσού 24, GR-17456, Άλιμος

3)ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑΔΥΣΕΩΝ ΑΝΑΨΥΧΗΣ
RECREATIONAL SCUBA DIVING CLUB
http://www.recreationaldiveclub.blogspot.com/
k_andreadis@yahoo.com
kostasandreadis@gmail.com
Τηλ:: (+30) 6977286436 - Fax: (+30) 2331061333

Φιλοσοφώντας για ένα φίλο...

Η ζωή είναι μια όμορφη γκόμενα... ή της την πέφτεις στα ίσια και εξαντλείς τις πιθανότητες να σου κάτσει ή κάθεσαι και μαλακίζεσαι κοιτώντας την σκεπτώμενος ποιός τυχερός την πηδάει...
Βέβαια πάντα υπάρχει η περίπτωση να φας σφαλιάρα αλλά είναι πάντα καλύτερα να μετανοιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν προσπάθησες...

Υ.γ Ακούς Μήτσο;

Η ομορφιά της "παρακμής"

Πριν απο κάμποσα χρόνια σε μία τυχαία αναζήτηση στο διαδύκτιο και προσπαθώντας
να βρω απαντήσεις και παρηγοριά στην προσωπική μου παρακμή, εντόπισα μία σελίδα που μ'έκανε
να αλλάξω τελείως τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι το internet... Ίσως να επηρεάστηκα σαν πιτσιρίκος από το όνομα της ιστοσελίδας,
ίσως από το εντυπωσιακά όμορφο και μαύρο interface, ίσως γιατί στην κεντρική σελίδα είχε το αγαπήμένο μου ποίημα του Poe...
Εκείνο όμωςε που με το "σερφάρισμα"¨σε κερδίζει είναι η δημιουργός του... site με καταπληκτική αισθητική εικόνας και πνεύματος,
με τρομερή δουλειά και μεράκι που φανερώνει άνθρωπο άξιο με πάθος, αγάπη και ευαισθησία... ευαισθησία για τη μουσική, για τη ζωή,
για τη στάση ζωής... Δυστυχώς, αν και πολύ θα το ήθελα αλλά ίσως να μην προσπάθησα αρκετα, δεν κατάφερα να έρθω σε επαφή με αυτό
το καταπληκτικό άτομο... βέβαια ποτέ δεν ξέρεις...
Κυριές και κύριοι καλώς ήρθατε στη σελίδα της παρακμής...

There are no strangers here...

only friends who have never met before...

Cafe Gallery-Κοζάνη

Χώρος ιερός, μυστηριακός...

Εκεί που ο Άσιμος συναντά τον Lou Reed και ο Jim Morrison τον Πουλικάκο... εκεί που η μπύρα guiness δημιουργεί ιψενικό τρίγωνο με την kaiser και το jameson...

Ατελείωτες νύχτες που ξεκινούν από προσπάθεια λύσης των υπαρξιακών μας αδιεξόδων και καταλήγουν στο αναπάντητο ερώτημα, πως λεγόταν η αρχηγός πάπια στο Niels Holgerson...

Στη μια γωνία του μπαρ εγώ με τον Μήτσο και τον Κώστα... Στο χέρι από μια guinness μπύρα, πικρή όσο η μοναξιά - ανακουφιστική όσο η κουβέντα με φίλους...

Απέναντι ανάμεσα σε πυκνό σύννεφο καπνού ο Γιώργος ο "Λάβας"... το αφεντικό γαρ... τότε δυνάστης της παιδικής μας αθωώτητας, φίλος καρδιακός τώρα... Στο χέρι συνήθως ένα ποτήρι Jameson ¨τίγκα¨ στο νερό, εννίοτε μια kaizer μικρή... Τον ξέρεις όσο κανέναν άλλο κι ας μην του έχεις μιλήσει ποτέ...

Το cafe Gallery σου δίνει την αίσθηση οτι έχει δική του υπόσταση και ύπαρξη... νοιώθεις το bar να σε αγκαλιάζει σαν φίλος... σαν πραγματικός ζωντανός φίλος πέρα από τους γύρω σου... Είτε είσαι ανάμεσα σε εκατό γνωστούς είτε μόνος σε μια γωνία θα σε πλησιάσει, θα σου μιλήσει και στο τέλος θα σε κερδίσει... θα σε κάνει να το ερωτευτείς, να το αγαπήσεις... και σίγουρα δεν θα σε αφήσει να το ξεχάσεις... Η λήθη δεν ταιριάζει στο gallery... είναι έννοια ταυτόσημη με τη φιλία, την πραγματική διασκέδαση, τον προβληματισμό, τον έρωτα αλλά όχι με τη λήθη...

Δεν του πάει η λήθη...

Η αποποινικοποιημένη κόκα...

Έχουμε και λέμε... Ο -μακαρίτης πλεόν- Σεργιανόπουλος ήταν έξω... το ίδιο και ο Πετιλόν... το ίδιο και οι Γιαννούλης-Βαζαίος... έξω είναι βέβαια και ο γιός γνωστών ηθοποιών που έβλεπε σκιές από τη μαστούρα... Και θα ρωτήσει κάποιος αφελής σαν και του λόγου μου, από πότε ελευθερώθηκε η χρήση και δει κοκαίνης; Γιατί έχω την εντύπωση πως εάν αύριο με "τσιμπήσουν" με κανένα γραμάριο θα χαζεύω τα κάγκελα της φυλακής μέχρι να ρίξει μαύρο χιόνι;
Η απάντηση του φίλου lastihas είναι τόσο απλή όσο και εξοργιστική... "ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗΣ ΚΟΚΑΣ ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΗΣ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ "ΚΟΚΑ ΤΩΝ ΕΠΩΝΥΜΩΝ"

Γυρίζοντας σελίδες...

Πίνω τον πρωινό καφέ μου κοιτάζοντας το Αιγαίο και η ψυχή χαλαρώνει.. Ο καφές συνοδεύεται μόνο με θέα και ηρεμία, όχι τσιγάρο... Δεν έχω ανάγκη το τσιγάρο πια... το άφησα κι αυτό, να μολύνει τον αέρα της μεγαλούπολης. Στο νησί ήρθα για να ξανακερδίσω την ελευθερία μου και δεν πρόκειται να υποδουλωθώ σε κανέναν πια. Είτε αυτό είναι τα χρήματα, είτε οι εθισμοί, είτε οποιαδήποτε υποχρέωση... οτιδήποτε.. Άφησα πίσω το τσιμέντο και τη βρωμιά του Θερμαικού. Δεν άντεξα το ατελείωτο κυνήγι του χρόνου, την άνιση μάχη με την κίνηση στους δρόμους, την καθημερινή πάλη με την κακογουστιά...

Στο δικό μου "LOST" είμαι ο John Lock και αρνούμαι πεισματικά να εγκαταλείψω το νησί...

Υ.γ Κατόπιν προτροπής της κας Κικής δεν κλειδώνω πλέον την πόρτα... "εδώ δεν είναι Θεσσαλονίκη" λέει... σαφώς και δεν είναι...

Υ.γ2 Χαρούμενα μαντάτα για τους κουμπάρους... Πραγματικά χαίρομαι για την ευτυχία τους...

Γράμμα από το μέλλον...

Ο παράδεισος είναι εδώ...

Ο παράδεισος δεν είναι τελικά ούτε κάτι ουτοπικό, ούτε κάτι ακριβό... ίσως είναι λίγο μακρυά αλλά αξίζει...

Τι κι αν οι μέρες μας ήταν λίγες... τι κι αν γυρίσαμε με τα πόδια πρησμένα από
άγνωστες αιτίες... Τι κι αν μυρίσαμε τα πόδια του μισού αραβικού πληθυσμού, τι κι
αν γυρίσαμε με αναπηρικά καροτσάκια στα αεροδρόμια και μια σακούλα χάπια...
Όλα ξεχνιούνται βλέποντας φωτογραφίες από τον παράδεισο της Ταϊλάνδης...
Οι καρχαρίες, οι χελώνες, τα παπαγαλόψαρα και τα χιλιάδες κοράλλια έχουν την μαγική ιδιότητα να σε κάνουν να λησμονείς οτιδήποτε αρνητικό ακόμη και μέσα από τις φωτογραφίες τους...

Το δύσκολο πάντως μετά από ένα ταξίδι δεν είναι η επιστροφή, ούτε η προσαρμογή στην καθημερινότητα... Είναι η αναμονή για το επόμενο...

Κι όμως υπάρχουν αναντικατάστατοι...

Τι θα απογίνουμε τώρα χωρίς Jameson; και δεν μιλάμε για το πασίγνωστο, εύγευστο ιρλανδικό ουϊσκι αλλά για την τρισμέγιστη Jenna, η οποία αποφάσισε να αποσυρθεί από τη βιομηχανία...(μία είναι η βιομηχανία... ;) )...
Ήδη αφαίρεσε την προσθετική στήθους της (κλαψ κλαψ...) και αποφάσισε να ασχοληθεί με την σειρά ρούχων της καθώς και το βιβλίο κόμικ που εκδίδει όπως αναφέρει και η daily telegraph...
Οι φήμες που αναφέρουν πως πάσχει από ανορεξία λόγω του πρόσφατου χωρισμού της, καθώς και αυτές για τη σχέση της με λευκό εξαγώμενο προιόν της Κολομβίας μας αφήνουν παγερά αδιάφορους, καθώς για όλους εμάς τους παραδοσιακά "χειρονακτικούς" τύπους η Jenna θα είναι για πάντα η καλύτερη...

... πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

"Τα χρόνια που περάσανε σ' αφήσανε πληγές, κουβάλαγες το τώρα σου και σ' άλλες εποχές" τραγουδάει ο Νικόλας στο media player και το μπουκάλι Jameson κοντεύει στη μέση. Τα δάχτυλα κιτρινισμένα κρατάνε ένα ακόμη prince. Νύχτα δύσκολη, σαν τη χθεσινή... μόνος στο σπίτι να σκέφτεσαι... "Μεσάνυχτα και ταξιδεύεις δίχως πλευρικά, σκιάζεσαι μήπως στο γιαλό τα φώτα σε προδίνουν..." Φταις και το ξέρεις... έχει δίκαιο και το γνωρίζεις κι αυτό... "όλο τον κόσμο γύρισες μα τίποτα δεν είδες"... Νιώθεις τον Καββαδία να σε γνωρίζει καλύτερα από εσένα... Η θεωρία είναι το όπλο το δυνατό, η πράξη η πανωλεθρία... Προσπαθείς να βρεις αιτίες και τις μπερδεύεις με δικαιολογίες... Ακόμη και τις σκέψεις σου τις εκθέτεις σε blog μήπως και βρεθεί κάποιος άλλος να σε δικαιολογήσει... Ο Αλκίνοος σε καρφώνει αλύπητα "με τόσα ψέμματα που ντύθηκαν οι λέξεις, πως να σου πω το σ'αγαπώ να το πιστέψεις" και για πρώτη φορά νοιώθεις η φωνή του να χάνει τη μελώδια της και να γίνεται κραυγή ακριβώς δίπλα από το αυτί σου... " Δεν το αντέχω...

μέθυσα... καληνύχτα...

υ.γ όταν φτάνεις στο σημείο να νοιώθεις ένα τσουβάλι με σκατά, είναι τρομερή ικανοποίηση να αντιλαμβάνεσαι πως απλά δεν έχεις κάνει μπάνιο...

Δεν ήμουνα ποτέ παιδί σαν τ' άλλα
ποτέ δεν είχα δεί με το δικό τους βλέμμα.
Τα πάθη μου - ένα υπόγειο ρέμα
κι οι θλίψεις μου απο πηγές μονάχες.
Τραγούδησα χαρές που μόνος είχα ζήσει
κι αγάπησα ό,τι δεν είχαν αγαπήσει.
Παιδί ακόμα - στην αυγή της θύελλας -
είχε φανεί απ' του καλού και του κακού τα βάθη
το μυστικό μου, που κανείς δεν είχε μάθει...
και η αντάρα,
που στα μάτια τα δικά μου
πάνω στον καταγάλανο ουρανό υψώθηκε
σαν δαίμονας μπροστά μου.

Edgar Allan Poe

6η Αυγούστου είναι ρε μαλάκα!!!

Η μέρα που έπεσε η ατομική βόμβα στη Χιροσίμα..
Η μέρα που διαλέξαμε εγώ και ο Μήτσος να βουλιάζουμε σε αμέτρητα λίτρα αλκοόλ...
Εδώ και κάμποσα χρόνια η μέρα αυτή μας έβρισκε στην Ίο..
Η ημέρα της απόλυτης παρακμής στα καλοκαίρια της αποθέωσης της νεανικής μας ματαιωδοξίας...
Η ημέρα οπού τα πάντα επιτρέπονται...
Η μέρα που το διακοπικό "έταιρον ήμιση" παρουσιαζόταν σαν γιατρός σε μεθυσμένες τουριστριούλες και πρότασε τα γεννητικά του όργανα ως φάρμακο για τα σπυράκια στη γλώσσα...
Η μέρα που στο far out η ποσότητα amstel υπερίσχυε στις φλέβες μας αυτή του αίματος...
Η μέρα που στο "Johnny's Electric" έπαιζε Dead Kennedys "California Uber Alles" και το "΅SI SEΡOR!, la revoluciσn,
΅SI SEΡOR!, ΅SI SEΡOR!, somos la revoluciσn," και χανόμασταν με τεκίλα ντόπιας παραγωγής...
Η μέρα που όλοι είναι "ασφαλίτες" και θέλουν το κακό μας...

Τα χρόνια όμως πέρασαν κι εγώ λάκισα... μεγάλωσα, ξεπουλήθηκα και ξεπούλησα την γοητεία αυτής της παρακμής... Τώρα πλέον νοσταλγείς... Διηγείσαι ιστορίες για "τότε"... Κανονίζεις τις διακοπές σου λοξωκοιτώντας το νησάκι ανάμεσα στη Νάξο, την Σαντορίνη και τη Σίκινο αλλά δεν έχεις την δύναμη να "κλέψεις" κάποιες μέρες... Μπαίνεις στο τριπάκι των "νορμάλ" διακοπών με το επιχρυσομένο καμουφλάζ του κάμπινγκ και της εναλλακτικής προσέγγισης κάποιων όχι και τόσο mainstream νησιών... Στα ίσια όμως δεν φτουράνε μία μπροστά σε αυτά που συμβολίζει το συγκεκριμένο νησί την συγκεκριμένη ημέρα...

Αδερφέ και φίλε Μήτσο πέρα από το ευχαριστώ για τα αξέχαστα καλοκαίρια ωφείλω και μια συγνώμη γιατί εγώ λάκισα πρώτος...

It's Only Rock 'N' Roll A nd Then You Die

ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΗΤΤΕΣ - ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΣΥΝΤΡΙΒΕΣ!!!!

Υ.γ Λόγω της Ημέρας τα παραλειπόμενα από το River Party στο http://dimlizard2003.blogspot.com

ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΣ

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ ΑΔΩΡΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ,ΤΖΑΜΠΑ ΚΡΑΤΑΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ,ΤΖΑΜΠΑ ΣΩΣΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ...



Θυμάστε τον Νικόλα να πουλάει τις κασσέτες του εκεί στην πλατεία;...

Ξυπνήστε!!!

Γιατί οι μπάτσοι δεν είναι ζώα...

Είναι ντροπή να χαρακτηρίζονται τόσο άσχημα τα συμπαθή πλάσματα του ζωικού βασιλείου.
Οι άνθρωποι, και συγκεκριμένα οι ένστολοι υπ-άνθρωποι δεν πρέπει να συγχαίονται με τα ευγενή ζώα...



Κανένα ζώο δεν χτυπά το άλλο για ευχαρίστηση...



Κανένα ζώο δεν κρύβεται πίσω από τη στολή του για μα ικανοποιήσει τα προσωπικά του συμπλέγματα...



Η μαλακία δεν υπάρχει στην ζωή των ζώων... σε οποιανδήποτέ της μορφή...




οι ζαρντινιέρες δεν χτυπούν στο ζωικό βασίλειο...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Για την Αμαλία...

Επιτέλους πέταξες το καροτσάκι και απέκτησες τα φτερά που σου άξιζαν,
οι ακτίνες που θα βομβαρδίζουν το σώμα σου θα είναι αυτές του ήλιου κι όχι ραδιενέργειας...
Και ο πόνος ακόμη άλλαξε, δεν είναι εκείνος ο αφόρητος
αλλά αυτός ο γλύκος της προσμονής για την αντάμωση...

Μην ξεχάσεις να χαιρετίσεις εκεί ψηλά και κάποιους δικούς μου...
Την Κατερίνα, το Σπύρο, τον Βαγγέλη,τον Γιάννη και τους δύο Κυριάκους μου...
Θα κάνετε καλή παρέα ρε γαμώτο...