"Τα χρόνια που περάσανε σ' αφήσανε πληγές, κουβάλαγες το τώρα σου και σ' άλλες εποχές" τραγουδάει ο Νικόλας στο media player και το μπουκάλι Jameson κοντεύει στη μέση. Τα δάχτυλα κιτρινισμένα κρατάνε ένα ακόμη prince. Νύχτα δύσκολη, σαν τη χθεσινή... μόνος στο σπίτι να σκέφτεσαι... "Μεσάνυχτα και ταξιδεύεις δίχως πλευρικά, σκιάζεσαι μήπως στο γιαλό τα φώτα σε προδίνουν..." Φταις και το ξέρεις... έχει δίκαιο και το γνωρίζεις κι αυτό... "όλο τον κόσμο γύρισες μα τίποτα δεν είδες"... Νιώθεις τον Καββαδία να σε γνωρίζει καλύτερα από εσένα... Η θεωρία είναι το όπλο το δυνατό, η πράξη η πανωλεθρία... Προσπαθείς να βρεις αιτίες και τις μπερδεύεις με δικαιολογίες... Ακόμη και τις σκέψεις σου τις εκθέτεις σε blog μήπως και βρεθεί κάποιος άλλος να σε δικαιολογήσει... Ο Αλκίνοος σε καρφώνει αλύπητα "με τόσα ψέμματα που ντύθηκαν οι λέξεις, πως να σου πω το σ'αγαπώ να το πιστέψεις" και για πρώτη φορά νοιώθεις η φωνή του να χάνει τη μελώδια της και να γίνεται κραυγή ακριβώς δίπλα από το αυτί σου... " Δεν το αντέχω...
μέθυσα... καληνύχτα...
υ.γ όταν φτάνεις στο σημείο να νοιώθεις ένα τσουβάλι με σκατά, είναι τρομερή ικανοποίηση να αντιλαμβάνεσαι πως απλά δεν έχεις κάνει μπάνιο...
Δεν ήμουνα ποτέ παιδί σαν τ' άλλα ποτέ δεν είχα δεί με το δικό τους βλέμμα. Τα πάθη μου - ένα υπόγειο ρέμα κι οι θλίψεις μου απο πηγές μονάχες. Τραγούδησα χαρές που μόνος είχα ζήσει κι αγάπησα ό,τι δεν είχαν αγαπήσει. Παιδί ακόμα - στην αυγή της θύελλας - είχε φανεί απ' του καλού και του κακού τα βάθη το μυστικό μου, που κανείς δεν είχε μάθει... και η αντάρα, που στα μάτια τα δικά μου πάνω στον καταγάλανο ουρανό υψώθηκε σαν δαίμονας μπροστά μου.
Η μέρα που έπεσε η ατομική βόμβα στη Χιροσίμα.. Η μέρα που διαλέξαμε εγώ και ο Μήτσος να βουλιάζουμε σε αμέτρητα λίτρα αλκοόλ... Εδώ και κάμποσα χρόνια η μέρα αυτή μας έβρισκε στην Ίο.. Η ημέρα της απόλυτης παρακμής στα καλοκαίρια της αποθέωσης της νεανικής μας ματαιωδοξίας... Η ημέρα οπού τα πάντα επιτρέπονται... Η μέρα που το διακοπικό "έταιρον ήμιση" παρουσιαζόταν σαν γιατρός σε μεθυσμένες τουριστριούλες και πρότασε τα γεννητικά του όργανα ως φάρμακο για τα σπυράκια στη γλώσσα... Η μέρα που στο far out η ποσότητα amstel υπερίσχυε στις φλέβες μας αυτή του αίματος... Η μέρα που στο "Johnny's Electric" έπαιζε Dead Kennedys "California Uber Alles" και το "΅SI SEΡOR!, la revoluciσn, ΅SI SEΡOR!, ΅SI SEΡOR!, somos la revoluciσn," και χανόμασταν με τεκίλα ντόπιας παραγωγής... Η μέρα που όλοι είναι "ασφαλίτες" και θέλουν το κακό μας...
Τα χρόνια όμως πέρασαν κι εγώ λάκισα... μεγάλωσα, ξεπουλήθηκα και ξεπούλησα την γοητεία αυτής της παρακμής... Τώρα πλέον νοσταλγείς... Διηγείσαι ιστορίες για "τότε"... Κανονίζεις τις διακοπές σου λοξωκοιτώντας το νησάκι ανάμεσα στη Νάξο, την Σαντορίνη και τη Σίκινο αλλά δεν έχεις την δύναμη να "κλέψεις" κάποιες μέρες... Μπαίνεις στο τριπάκι των "νορμάλ" διακοπών με το επιχρυσομένο καμουφλάζ του κάμπινγκ και της εναλλακτικής προσέγγισης κάποιων όχι και τόσο mainstream νησιών... Στα ίσια όμως δεν φτουράνε μία μπροστά σε αυτά που συμβολίζει το συγκεκριμένο νησί την συγκεκριμένη ημέρα...
Αδερφέ και φίλε Μήτσο πέρα από το ευχαριστώ για τα αξέχαστα καλοκαίρια ωφείλω και μια συγνώμη γιατί εγώ λάκισα πρώτος... It's Only Rock 'N' Roll A nd Then You Die
Είναι ντροπή να χαρακτηρίζονται τόσο άσχημα τα συμπαθή πλάσματα του ζωικού βασιλείου. Οι άνθρωποι, και συγκεκριμένα οι ένστολοι υπ-άνθρωποι δεν πρέπει να συγχαίονται με τα ευγενή ζώα...
Κανένα ζώο δεν χτυπά το άλλο για ευχαρίστηση...
Κανένα ζώο δεν κρύβεται πίσω από τη στολή του για μα ικανοποιήσει τα προσωπικά του συμπλέγματα...
Η μαλακία δεν υπάρχει στην ζωή των ζώων... σε οποιανδήποτέ της μορφή...
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ * ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ * ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ * ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ. * ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
Επιτέλους πέταξες το καροτσάκι και απέκτησες τα φτερά που σου άξιζαν, οι ακτίνες που θα βομβαρδίζουν το σώμα σου θα είναι αυτές του ήλιου κι όχι ραδιενέργειας... Και ο πόνος ακόμη άλλαξε, δεν είναι εκείνος ο αφόρητος αλλά αυτός ο γλύκος της προσμονής για την αντάμωση...
Μην ξεχάσεις να χαιρετίσεις εκεί ψηλά και κάποιους δικούς μου... Την Κατερίνα, το Σπύρο, τον Βαγγέλη,τον Γιάννη και τους δύο Κυριάκους μου... Θα κάνετε καλή παρέα ρε γαμώτο...
